Εκφράζουμε τον έντονο προβληματισμό μας για την τακτική της ανάθεσης του μαθήματος της Ιστορίας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση σε προσωπικό με γενική συνάφεια με τις ανθρωπιστικές επιστήμες και μη εξειδικευμένο στο γνωστικό αντικείμενο. Πρόκειται για πρακτική η οποία υπαγορεύεται αμιγώς από τη λογική της περικοπής δαπανών και της κάλυψης κενών «εκ των ενόντων» εκ μέρους της πολιτείας. Ωστόσο, η υποκατάσταση της επιστημονικής επάρκειας από διοικητικά κριτήρια, όπως η συμπλήρωση ωραρίου ή η διάκριση μεταξύ μόνιμων και αναπληρωτών διδασκόντων, υποβαθμίζει δραστικά το επίπεδο της παρεχόμενης παιδείας, ενώ παράλληλα περιορίζει επαγγελματικά τους πτυχιούχους των Φιλοσοφικών Σχολών. Το μάθημα της Ιστορίας αποτελεί εξαιρετικά σημαντικό στοιχείο για τη μόρφωση και την ευρύτερη καλλιέργεια των μαθητών και των μαθητριών. Η διδασκαλία του απαιτεί ουσιαστική γνώση του αντικειμένου και εξοικείωση με την ιστορική μεθοδολογία. Μας ανησυχεί, συνεπώς, ιδιαίτερα η συνεχιζόμενη αντιμετώπισή του ως «δευτερεύοντος» αντικειμένου που μπορεί να ανατίθεται σε κατά τα άλλα άξιους εκπαιδευτικούς χωρίς όμως την αναγκαία επιστημονική εξειδίκευση. Στο πλαίσιο της ουσιαστικής αναβάθμισης του δημόσιου σχολείου τόσο η επιστημονική εγκυρότητα της διδασκαλίας όσο και η διασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών συνιστούν έννοιες απολύτως αλληλένδετες.